Ervaringen en levensverhalen...

Mijn ervaring in de zorg...

In de avond… als een dagelijks ritueel... ga ik haar huis binnen... Ze zit op haar oude bank, ze wacht net als elke avond op iemand... Ik glimlach, ze lacht naar me. Ze weet dat ik er ben, maar ze kent mij niet... Wie er naar haar huis komt, dat weet ze niet... elke dag is het een verrassing. 

...Zij staat langzaam op, met haar rollator... Langzaam beweegt ze naar de badkamer... Ik begin haar uit te kleden.  
Ik voel haar kwetsbare en gevoelige huid. 
Zij zegt: mijn borsten zijn niet zoals voorheen, ze zijn nu oud, mijn lichaam is niet meer mooi... Je bent erg mooi, echt een mooie vrouw, zeg ik. Ik kan haar botten voelen, aanraken, ik voel mijn handen langs haar botten, en ik voel het verstrijken van de tijd. Kwetsbaar en zwak door de tijd. In haar meer dan 90 jaar. Iedere activiteit die ze doet, kost haar veel energie... ze heeft nog steeds energie om te lachen... Ik wrijf mijn handen over haar huid, langzaam, voorzichtig, de zeep glijdt langzaam langs haar lichaam naar beneden… het lichaam wordt schoon... Haar ogen en huid zijn een weerspiegeling van haar ziel, en ik kan het zien... Haar huid heeft de geur van het verleden, de sporen van de liefde zijn er nog steeds, als een litteken... Naakt, helemaal naakt. Ik kijk naar haar, ze lacht naar me. Ik help haar om haar pyjama aan te trekken, en langzaam loop ik met haar naar haar bed. Ik leg mijn handen op haar voorhoofd, om warmte te geven, energie over te brengen... ze legt haar hoofd op het kussen. Ik lach, we lachen en we zeggen 'tot morgen'...